ஆன்மீகம் - spiritual

இல்லற வாழ்வே மேலானது?

mahabharth

அர்ச்சுனன் வருத்தத்துடன் தருமரைப் பார்த்து…

நாட்டை விட்டு நீங்கி பிச்சை ஏற்கத் துணிந்த ஜனகரைப் பற்றி ஆவர் மனைவி கூறியதை உலகு அறியும். பொன்னையும், பொருளையும், மனைவி மக்களையும், நண்பரையும் பிரிந்து ஒன்றும் இல்லாதவராய்ப் பிச்சைத் தொழிலை மேற்கொண்டவராய்த் திரிந்த ஜனக மாமன்னரை அவர் மனைவி யாரும் இல்லாத போது நெருங்கி பேசினாள்.

‘மாபெரும் அரசைத் துறந்து. ஓடெடுத்து ஒரு பிடி அரிசி எப்போது கிடைக்கும் என ஏன் எதிர்ப்பார்க்கிறீர்? ஆயிரமாயிரம் விருந்தினரை உபசரித்த நீர் ஏன் இப்படி வயிறு வளர்க்க பிச்சை எடுக்கிறீர். உம் தாய் இப்போது மகனை இழந்து காணப்படுகிறாள். பெற்ற தாயையும், உற்ற தாரத்தையும் தவிக்க விட்டு இப்படிச் செல்வது முறையா? அரசர் பலர் உம்மை சுற்றிச் சுற்றிப் போற்றி வழிபட்டு மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்களே, அவர்களை எல்லாம் துன்பத்தில் ஆழ்த்திவிட்டு நீர் எந்த உலகை அடையப் போகிறீர்.

நாட்டையே சோகக்கடலில் தள்ளிவிட்டுச் செல்லத் துணிந்த உமக்கு நிச்சயமாக முக்தி கிடைக்காது. உண்மையிலேயே நீர் சினத்தை விட்டு விட்டீரா? துறவுக் கோலத்தின் சின்னமாக விளங்கும் இந்தத் தண்டத்தையும், காஷாயத்தையும் ஒருவன் பிடுங்கினால் உமக்கு சினம் வராதா? யாவற்ரையும் விட்டுத் தொலைத்த உமக்கு ஒரு பிடி அரிசியின் மீது மட்டும் ஆசையில்லையா?

ஒன்றை புரிந்துக் கொள்ளுங்கள், துறவிகளுக்கு உணவளிக்கும் இல்லற வாழ்வே மேலானது. அதுதான் உலகில் நிலையானது. உணவு அளிக்கும் அரசன் இல்லாவிடின் மோட்சத்தை விரும்பும் துறவிகளும் தங்கள் துறவு வாழ்க்கையில் நிலை குலைந்து போவர். துறவறம் சிறப்படைவதே இல்லறத்தால் தான்.உயிரானது உணவால் நிலை பெற்றுள்ளது. ஆகவே உணவு அளிப்பவன் உயிர் அளப்பவன் ஆவான். (உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோர் ஆவர்.)

துறவுக் கோலத்தில் இருப்பவரும், உணவுக்காக இல்லறத்தாரை சார்ந்தே இருக்க வேண்டியுள்ளது துறந்தோர் என்பவர் முற்றும் துறந்தவராய் இருக்க வேண்டும். சிலவற்றை துறக்க மறந்தவராய் இருக்கக் கூடாது.

எனவே முழுத்துறவுதான் துறவிகளின் இலக்கணம். தலையை மொட்டையடித்து, காஷாயம் பூண்டு, சில நூல்களை கையில் ஏந்தி, திரிதண்டம், கமண்டலம் தாங்கி இருப்பது துறவாகாது. இத்தகைய போலித் துறவைத் துறந்து இல்லறத்தில் நாட்டம் கொள்வீர். எவன் ஒருவன் ஆசையுள்ளவன் போல் காணப்பட்டாலும் ஆசையற்றவனாக இருக்கின்றானோ, பகைவரிடத்தும், நண்பரிடத்தும் சமமாக நடந்துக் கொள்கின்றானோ அவனே உண்மைத் துறவி ஆவான். அவனே உண்மையில் முக்தி மார்க்கத்தில் செல்பவன். இத்தகைய மன நிலையைப் பெற்று இல்லறத்திலே இருந்துக் கொண்டு ராஜரிஷி போல் வாழ்ந்து உண்மைத் துறவிகளைப் போற்றி மனத்தை வெல்வீராக’ என்று ஜனகரின் மனைவி கூறினாள்.

எனவே நீங்களும் உங்களது விவேகமற்ற மன நிலையிலிருந்து விடுபட்டு உயிரினங்களைப் பாதுகாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுங்கள். சான்றோரையும் தவத்தோரையும் வழிபட்டு உலகை நன்முறையில் காப்பீராக, நற்கதி பெற இதுவே நன்னெறி ஆகும்’ என்றான் அர்ச்சுனன் தருமரை நோக்கி.

தருமரின் மனதை மாற்ற வியாசர் கூறுகிறார். ‘தருமா, இல்லற தருமமே சிறந்த தருமமாகும் என சாத்திரங்கள் கூறுகின்றன. சாத்திரப்படி நீ நடந்துக் கொள்ள வேண்டும். இல்லறம் துறந்து காடு செல்ல உனக்குச் சாத்திர அனுமதியில்லை. தேவரும், விருந்தினரும், மற்றவரும் இல்லறத்தாரையே சார்ந்திருக்கின்றனர். அவர்களைக் காப்பது உன் கடமையாகும். விலங்குகளும், பறவைகளும் கூட இல்லறத்தாராலேயே காப்பாற்றப்படுகின்றன. உனக்கு நான்கு வருண தருமமும் தெரியும். க்ஷத்திரிய தருமத்தை நீ நன்கு உணர்ந்திருந்தாலும் உனக்கு நான் நினைவுப்படுத்த விரும்புகிறேன், முயற்சியும், தானமும், யாகமும் மக்களைப் பாதுகாப்பதும், நடு நிலைமையோடு நடந்து கொள்வதும். பகயை அழிப்பதும் அரசருக்கான கடமையாகும். செங்கோன்மைதான் அரசருக்கு உரிய மிக உயர்ந்த தருமமாகும். அரசன் குற்றவாளிகளை தண்டித்து நாட்டில் குற்றங்கள் பெருகாமல் தடுக்க வேண்டும். இதுவும் அரச தருமம் என்பதை புரிந்து கொள். சுத்யும்னன் என்னும் ராஜரிஷி ஒழுங்காக செங்கோல் செலுத்தியதால் முக்தியடைந்தார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்’ என்றார். தருமர் சுத்யும்னன் எப்படி முக்தியடைந்தார் என வியாசரைக் கேட்டார்.

வியாசர் சொல்லத் தொடங்கினார், முன்னொரு காலத்தில் சங்கர், லிகிதர் என இரு சகோதரர்கள் இருந்தனர். இருவரும் தவத்தில் சிறந்தவர்கள். அவர்களுக்கு பாகுதை என்னும் நதிக்கரையில் மரங்களால் சூழப்பட்ட ஆசிரமங்கள் தனித் தனியாக இருந்தன. ஒரு சமயல் லிகிதர் சங்கரின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். சங்கர் அப்போது வெளியே சென்றிருந்தார். லிகிதர் மரத்தில் நன்கு பழுத்திருந்த கனிகள் சிலவற்றை பறித்து உண்ணத் தொடங்கினார். திரும்பி வந்த சங்கர் தம்பியின் செயல் கண்டு கோபமுற்றார். ‘என் அனுமதியின்றி பழங்களைப் பறித்தது திருட்டுக் குற்றம். இக்குற்றத்திற்கான தண்டனையை இந்நாட்டு மன்னனிடம் பெற்று அத் தண்டனையை அனுபவிப்பாயாக’ என்றார்.

அதன்படி லிகிதர் மன்னன் சுத்யும்னனிடம் சென்று தண்டனை வழங்கும்படிக் கேட்டுக் கொண்டார். அதைக் கேட்ட மன்னன் ‘தண்டனை வழங்குவது அரச நீதிதான், என்றாலும் மன்னிப்பு வழங்குவதும் அரச தருமம். ஆதலால் உம்மை குற்றத்திலிருந்து விடுவிக்கிறேன் நீர்போகலாம்’ என்றார். ஆனால் லிகிதர் தாம் செய்த குற்றத்திற்கு தண்டனை வழங்குமாறு வற்புறுத்திக் கேட்டுக் கொண்டார். அதனால் திருட்டுக் குற்றத்திற்காக அவரது கைகள் துண்டிக்கப்பட்டன.

அறுபட்ட கைகளுடன் சங்கரைக் கண்ட லிகிதர், ‘அரச நீதி கிடைத்து விட்டது. தாங்களும் சினம் தணிந்து என்னை மன்னிக்கவும்’ என்றார்.

அதற்கு சங்கர் ‘எனக்கு உன் மீது சினம் இல்லை. ஆனால், குற்றத்திற்கான தண்டனையை யாரானாலும் அனுபவித்தேத் தீர வேண்டும். குற்றத்திற்கேற்ற தண்டனை விதித்தல் மன்னன் கடமையாகும். அதுவே அரச நீதியாம். இனி உன் பாவம் விலகும். நீ பாகுதி நதிக் கரையில் தியானம் செய்வாயாக’ என்றார்.

அவ்வாறேலிகிதர் தியானம் இருக்க, தியான முடிவில் கைகள் தாமரை மலர்கள் போல் தோன்றின. அவர் தம் சகோதரரிடம் சென்று விவரத்தைச் சொன்னார். உடன் சங்கர் ‘இது என் தவ வலிமையால் நடந்தது.’ என்றார்.

அவ்வாறாயின் இதை நீங்கள் முன்னமேயே செய்திருக்கலாமே என்றார் லிகிதர்.

‘உண்மை, இதை என்னால் முன்னரே செய்திருக்க முடியும். ஆனாலும் தண்டனை வழங்கும் தகுதி அரசனுக்கே உண்டு. உனக்கு தண்டனை வழங்கியதால் அரசன் தூயவனாக ஆகி இறுதியில் முக்தியடைந்தான். குற்றத்திற்கான தண்டனை அனுபவித்ததால் உன் பாவமும் கழிந்தது’ என்றார் சங்கர்.

இக்கதையை எடுத்துரைத்த வியாசர் ‘தருமா, துறவிகளுக்கு உணவளிக்கும் இல்லற வாழ்வே மேலானது. அதுதான் உலகில் நிலையானது.

Advertisements